غزل ۳۸۴ - نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم
برفت در همه عالم به بی دلی خبرم ۱

نه بخت و دولت آنم که با تو بنشینم
نه صبر و طاقت آنم که از تو درگذرم ۲

من از تو روی نخواهم به دیگری آورد
که زشت باشد هر روز قبله دگرم ۳

بلای عشق تو بر من چنان اثر کرده‌ست
که پند عالم و عابد نمی‌کند اثرم ۴

قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند
میان آن همه تشویش در تو می‌نگرم ۵

به جان دوست که چون دوست در برم باشد
هزار دشمن اگر بر سرند غم نخورم ۶

نشان پیکر خوبت نمی‌توانم داد
که در تأمل او خیره می‌شود بصرم ۷

تو نیز اگر نشناسی مرا عجب نبود
که هر چه در نظر آید از آن ضعیفترم ۸

به جان و سر که نگردانم از وصال تو روی
و گر هزار ملامت رسد به جان و سرم ۹

مرا مگوی که سعدی چرا پریشانی
خیال روی تو بر می‌کند به یک دگرم ۱۰