غزل ۳۸۶ - شب دراز به امید صبح بیدارم

شب دراز به امید صبح بیدارم
مگر که بوی تو آرد نسیم اسحارم ۱

عجب که بیخ محبت نمی‌دهد بارم
که بر وی این همه باران شوق می‌بارم ۲

از آستانه خدمت نمی‌توانم رفت
اگر به منزل قربت نمی‌دهی بارم ۳

به تیغ هجر بکشتی مرا و برگشتی
بیا و زنده جاوید کن دگربارم ۴

چه روزها به شب آورده‌ام در این امید
که با وجود عزیزت شبی به روز آرم ۵

چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی
چه کرده‌ام که به هجران تو سزاوارم ۶

هنوز با همه بدعهدیت دعاگویم
هنوز با همه بی مهریت طلبکارم ۷

من از حکایت عشق تو بس کنم هیهات
مگر اجل که ببندد زبان گفتارم ۸

هنوز قصه هجران و داستان فراق
به سر نرفت و به پایان رسید طومارم ۹

اگر تو عمر در این ماجرا کنی سعدی
حدیث عشق به پایان رسد نپندارم ۱۰

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
یکی تمام بود مطلع بر اسرارم ۱۱