شماره ۱۱ - زهی بپای تفکر بسیط عالم غیب

زهی بپای تفکر بسیط عالم غیب
هزار بار بهر یک نفس بپیموده ۱

سپهر قدر تو بگذشته از مدارج قدس
زمین جاه تو فرق سپهر فرسوده ۲

بهیچ دور زمان چشم و گوش جان و خرد
ندیده مثل تو حق پروری و نشنوده ۳

غرض ز عرض جهان عرض پاک تست ارنه
کجا شدی به غرض دست جوهر آلوده ۴

جهان پناها من بنده را فراغ روان
در اهتمام تو آماده است و آموده ۵

نه آب طبع ز گرد ملال بسترده
نه خون فکر ز چشم خیال پالوده ۶

همیشه تا نتوان گفت در جهان خرد
که راجح است مرا خوان بوده، نابوده ۷

سخن ملازم خاک در مدیح تو باد
که بی مدیح تو بی حاصلست و بیهوده ۸