غزل ۴۴۱ - عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم

عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم
بی تماشاگه رویش به تماشا نرویم ۱

بوستان خانه عیش است و چمن کوی نشاط
تا مهیا نبود عیش مهنا نرویم ۲

دیگران با همه کس دست در آغوش کنند
ما که بر سفره خاصیم به یغما نرویم ۳

نتوان رفت مگر در نظر یار عزیز
ور تحمل نکند زحمت ما تا نرویم ۴

گر به خواری ز در خویش براند ما را
به امیدش بنشینیم و به درها نرویم ۵

گر به شمشیر احبا تن ما پاره کنند
به تظلم به در خانه اعدا نرویم ۶

پای گو بر سر و بر دیده ما نه چو بساط
که اگر نقش بساطت برود ما نرویم ۷

به درشتی و جفا روی مگردان از ما
که به کشتن برویم از نظرت یا نرویم ۸

سعدیا شرط وفاداری لیلی آن است
که اگر مجنون گویند به سودا نرویم ۹