غزل ۴۴۵ - در وصف نیاید که چه شیرین دهن است آن

در وصف نیاید که چه شیرین دهن است آن
این است که دور از لب و دندان من است آن ۱

عارض نتوان گفت که دور قمر است این
بالا نتوان خواند که سرو چمن است آن ۲

در سرو رسیده‌ست ولیکن به حقیقت
از سرو گذشته‌ست که سیمین بدن است آن ۳

هرگز نبود جسم بدین حسن و لطافت
گویی همه روح است که در پیرهن است آن ۴

خال است بر آن صفحه سیمین بناگوش
یا نقطه‌ای از غالیه بر یاسمن است آن ۵

فی الجمله قیامت تویی امروز در آفاق
در چشم تو پیداست که باب فتن است آن ۶

گفتم که دل از چنبر زلفت برهانم
ترسم نرهانم که شکن بر شکن است آن ۷

هر کس که به جان آرزوی وصل تو دارد
دشوار برآید که محقر ثمن است آن ۸

مردی که ز شمشیر جفا روی بتابد
در کوی وفا مرد مخوانش که زن است آن ۹

گر خسته دلی نعره زند بر سر کویی
عیبش نتوان گفت که بی خویشتن است آن ۱۰

نزدیک من آن است که هر جرم و خطایی
کز صاحب وجه حسن آید حسن است آن ۱۱

سعدی سر سودای تو دارد نه سر خویش
هر جامه که عیار بپوشد کفن است آن ۱۲