غزل ۴۷۳ - دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من

دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من
تا نکند گل غرور رنگ من و بوی من ۱

برگ گل لعل بود شاهد بزم بهار
آب گلستان ببرد شاهد گلروی من ۲

شد سپر از دست عقل تا ز کمین عتاب
تیغ جفا برکشید ترک زره موی من ۳

ساعد دل چون نداشت قوت بازوی صبر
دست غمش درشکست پنجه نیروی من ۴

عشق به تاراج داد رخت صبوری دل
می‌نکند بخت شور خیمه ز پهلوی من ۵

کرده‌ام از راه عشق چند گذر سوی او
او به تفضل نکرد هیچ نگه سوی من ۶

جور کشم بنده وار ور کشدم حاکم است
خیره کشی کار اوست بارکشی خوی من ۷

ای گل خوش بوی من یاد کنی بعد از این
سعدی بیچاره بود بلبل خوشگوی من ۸