غزل ۴۷۷ - چه روی و موی و بناگوش و خط و خال است این

چه روی و موی و بناگوش و خط و خال است این
چه قد و قامت و رفتار و اعتدال است این ۱

کسی که در همه عمر این صفت مطالعه کرد
به دیگری نگرد یا به خود محال است این ۲

کمال حسن وجودت ز هر که پرسیدم
جواب داد که در غایت کمال است این ۳

نماز شام به بام ار کسی نگاه کند
دو ابروان تو گوید مگر هلالست این ۴

لبت به خون عزیزان که می‌خوری لعل است
تو خود بگوی که خون می‌خوری حلال است این ۵

چنان به یاد تو شادم که فرق می‌نکنم
ز دوستی که فراق است یا وصال است این ۶

شبی خیال تو گفتم ببینم اندر خواب
ولی ز فکر تو خواب آیدم خیال است این ۷

درازنای شب از چشم دردمندان پرس
عزیز من که شبی یا هزار سال است این ۸

قلم به یاد تو در می‌چکاند از دستم
مداد نیست کز او می‌رود زلال است این ۹

کسان به حال پریشان سعدی از غم عشق
زنخ زنند و ندانند تا چه حال است این ۱۰