غزل ۴۸۲ - هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او

هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او
بینش ما نیاورد طاقت حسن روی او ۱

باغ بنفشه و سمن بوی ندارد ای صبا
غالیه‌ای بساز از آن طره مشکبوی او ۲

هر کس از او به قدر خویش آرزویی همی‌کنند
همت ما نمی‌کند زو به جز آرزوی او ۳

من به کمند او درم او به مراد خویشتن
گر نرود به طبع من من بروم به خوی او ۴

دفع زبان خصم را تا نشوند مطلع
دیده به سوی دیگری دارم و دل به سوی او ۵

دامن من به دست او روز قیامت اوفتد
عمر به نقد می‌رود در سر گفت و گوی او ۶

سعدی اگر برآیدت پای به سنگ دم مزن
روز نخست گفتمت سر نبری ز کوی او ۷