غزل ۵۱۲ - همه چشمیم تا برون آیی

همه چشمیم تا برون آیی
همه گوشیم تا چه فرمایی ۱

تو نه آن صورتی که بی رویت
متصور شود شکیبایی ۲

من ز دست تو خویشتن بکشم
تا تو دستم به خون نیالایی ۳

گفته بودی قیامتم بینند
این گروهی محب سودایی ۴

وین چنین روی دلستان که تو راست
خود قیامت بود که بنمایی ۵

ما تماشاکنان کوته دست
تو درخت بلندبالایی ۶

سر ما و آستان خدمت تو
گر برانی و گر ببخشایی ۷

جان به شکرانه دادن از من خواه
گر به انصاف با میان آیی ۸

عقل باید که با صلابت عشق
نکند پنجه توانایی ۹

تو چه دانی که بر تو نگذشته‌ست
شب هجران و روز تنهایی ۱۰

روشنت گردد این حدیث چو روز
گر چو سعدی شبی بپیمایی ۱۱