غزل ۵۱۱ - هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی
ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی ۱

یا چشم نمی‌بیند یا راه نمی‌داند
هر کاو به وجود خود دارد ز تو پروایی ۲

دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده‌ست
کآنجا نتواند رفت اندیشه دانایی ۳

امید تو بیرون برد از دل همه امیدی
سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی ۴

زیبا ننماید سرو اندر نظر عقلش
آن کش نظری باشد با قامت زیبایی ۵

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری
گویم که سری دارم درباخته در پایی ۶

زنهار نمی‌خواهم کز کشتن امانم ده
تا سیرترت بینم یک لحظه مدارایی ۷

در پارس که تا بوده‌ست از ولوله آسوده‌ست
بیم است که برخیزد از حسن تو غوغایی ۸

من دست نخواهم برد الا به سر زلفت
گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی ۹

گویند تمنایی از دوست بکن سعدی
جز دوست نخواهم کرد از دوست تمنایی ۱۰