غزل ۵۴۰ - خلاف شرط محبت چه مصلحت دیدی

خلاف شرط محبت چه مصلحت دیدی
که برگذشتی و از دوستان نپرسیدی ۱

گرفتمت که نیامد ز روی خلق آزرم
که بی‌گنه بکشی از خدا نترسیدی ۲

بپوش روی نگارین و موی مشکین را
که حسن طلعت خورشید را بپوشیدی ۳

هزار بیدل مشتاق را به حسرت آن
که لب به لب برسد جان به لب رسانیدی ۴

محل و قیمت خویش آن زمان بدانستم
که برگذشتی و ما را به هیچ نخریدی ۵

هزار بار بگفتیم و هیچ درنگرفت
که گرد عشق مگرد ای فقیر و گردیدی ۶

تو را ملامت رندان و عاشقان سعدی
دگر حلال نباشد که خود بلغزیدی ۷

به تیغ می‌زد و می‌رفت و باز می‌نگریست
که ترک عشق نگفتی سزای خود دیدی ۸