هوش مصنوعی:
این شعر از مولوی بیانگر درد جدایی از معشوق و تأثیر عشق بر روح و روان انسان است. شاعر از ناشناخته ماندن توسط معشوق و سوزش جدایی میگوید و بر اهمیت عشق و وحدت تأکید دارد. در نهایت، امیدواری به وصال و نواخته شدن دوباره توسط چنگ عشق را بیان میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر نیاز به درک و بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم باشد.
شماره ۷ - چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را
چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را
دیگر نمی شناسد آن ناشناخت ما را ۱
صرّاف عشق در ما قلبی اگر نمی دید
در بوتهٔ جدایی کی می گداخت ما را ۲
ای دل مساز ما را بی او به صبر راضی
زیرا که این مفرّح هرگز نساخت ما را ۳
دل در طریق وحدت از نیستی نزد دم
در راه عشقبازان تا در نباخت ما را ۴
با سوز او خیالی چون عود ساز و خوش باش
کآخر چو چنگ روزی خواهد نواخت ما را ۵
دیگر نمی شناسد آن ناشناخت ما را ۱
صرّاف عشق در ما قلبی اگر نمی دید
در بوتهٔ جدایی کی می گداخت ما را ۲
ای دل مساز ما را بی او به صبر راضی
زیرا که این مفرّح هرگز نساخت ما را ۳
دل در طریق وحدت از نیستی نزد دم
در راه عشقبازان تا در نباخت ما را ۴
با سوز او خیالی چون عود ساز و خوش باش
کآخر چو چنگ روزی خواهد نواخت ما را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - تا دو چشم سیهت غارتِ جان کرد مرا
گوهر بعدی:شماره ۸ - خطت چون از سواد شب رقم زد صفحهٔ مه را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
