شماره ۱۲ - گهی که عشق به خود راه می نمود مرا

گهی که عشق به خود راه می نمود مرا
ز بودِ خود سر مویی خبر نبود مرا ۱

درِ مجاز ببستم به روی خویش، چو دوست
به روی دل ز حقیقت دری گشود مرا ۲

به پیش روی من از عشق داشت آیینه
دراو چنانکه بباید به من نمود مرا ۳

کشید عاقبت اندیشهٔ دهان و لبش
به عالم عدم از عرصهٔ وجود مرا ۴

مگر تمام بسوزد متاعِ هستیِ من
وگرنه ز آتش سودای او چه سود مرا ۵

کنونکه همچو خیالی به دوست پیوستم
تفاوتی نکند طعنهٔ حسود مرا ۶