شماره ۱۸ - آنچه بی روی توام گریه به روی آورده است

آنچه بی روی توام گریه به روی آورده است
سیل خون است که از دیده به جوی آورده ست ۱

باده نوشان تو خرسند به بویی بودند
ز آن می لعل که ساقی به سبوی آورده ست ۲

با غم عشق تو بی وجه مرا جان دادن
دل نمی داد ولی زلف تو روی آورده ست ۳

قیمت نکهت زلف تو صبا می داند
که شب تیره از آن راه چو موی آورده ست ۴

ای خیالی مده از دست که اکسیر بقاست
گرد خاکی که صبا ز آن سرِ کوی آورده ست ۵