شماره ۴۲ - بی رخ آن مه که شام زلف را درهم شکست

بی رخ آن مه که شام زلف را درهم شکست
چون فلک پشتِ امید من ز بار غم شکست ۱

راستی را هر دلی کز مردم صاحب نظر
برد چشم دل فریبش، زلف خم در خم شکست ۲

بیش از این عهد درستان مشکن ای شوخ و بترس
چون ز عهد نادرست افتاد بر آدم شکست ۳

ساقیا در دور می خواری غم دوران مخور
کاین همان دور است ای غافل که جام جم شکست ۴

حاصل از سرمایهٔ هستی خیالی را به دست
نقد قلبی بود، در دست غمت آنهم شکست ۵