غزل ۵۹۷ - بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی ۱

گر پیرِ مناجات است ور رند خراباتی
هر کس قلمی رفته‌ست، بر وی به سرانجامی ۲

فردا که خلایق را دیوانِ جزا باشد
هر کس عملی دارد، من گوش به انعامی ۳

ای بلبل! اگر نالی، من با تو هم آوازم
تو عشق گلی داری، من عشق گل‌اندامی ۴

سروی به لب جویی، گویند «چه خوش باشد»
آنان که ندیدستند، سروی به لب بامی ۵

روزی تن من بینی، قربان سر کویش
وین عید نمی‌باشد الا به هر ایامی ۶

ای در دل ریش من، مهرت چو روان در تن
آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی ۷

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات، از ما به تو پیغامی ۸

گر چه شب مشتاقان تاریک بوَد اما
نومید نباید بود از روشنی بامی ۹

سعدی! به لب دریا، دردانه کجا یابی؟
در کام نهنگان رو، گر می‌طلبی کامی ۱۰