هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و غزلگونه است که در آن شاعر از عشق، دلتنگی و ناامیدی سخن میگوید. او از باد، سرو، زلف یار و اشکهایش به عنوان نمادهایی برای بیان احساساتش استفاده میکند. در نهایت، شاعر به ناامیدی از رسیدن به معشوق و بیپاسخ ماندن دعاهایش اشاره میکند.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و دلتنگی نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارند.
شماره ۱۱۵ - باد اگر یاد سرو ما نکند
باد اگر یاد سرو ما نکند
سرو را دل هوا هوا نکند ۱
پیش زلف تو مشگ مسکین است
آری اصل نکو خطا نکند ۲
گو به دست آر شیشهٔ دل ما
تا سر زلف زیر پا نکند ۳
دارد آن رخ به خطّ سبز نشان
که مراد کسی روا نکند ۴
کو عزیزی که از سگ کویت
بشنود خواری و دعا نکند ۵
ای خیالی ز سیل اشک چه سود
یار اگر روی سوی ما نکند ۶
سرو را دل هوا هوا نکند ۱
پیش زلف تو مشگ مسکین است
آری اصل نکو خطا نکند ۲
گو به دست آر شیشهٔ دل ما
تا سر زلف زیر پا نکند ۳
دارد آن رخ به خطّ سبز نشان
که مراد کسی روا نکند ۴
کو عزیزی که از سگ کویت
بشنود خواری و دعا نکند ۵
ای خیالی ز سیل اشک چه سود
یار اگر روی سوی ما نکند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - باز آواز نی و فریاد درد انگیز عود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - باز از قدم گل چمن پیر جوان شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.