شماره ۱۱۹ - باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد

باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد
زلف برهم زدی و وقت پریشانی شد ۱

قدمی نه سوی کنج دلم از گنج مراد
که ز دوریّ تو نزدیک به ویرانی شد ۲

تا به پیش لب جان پرور تو چشمهٔ خضر
چه خطا گفت که منسوب به حیوانی شد ۳

ای دل از وسوسهٔ نفس حذر کن که مرا
به جمالش هوس صحبت روحانی شد ۴

چند بر خاک نهی پیش بتان پیشانی
عذر پیش آر که هنگام پشیمانی شد ۵

ای خیالی چو لبش بوسه به جانی بفروخت
غم افلاس مخور بیش که ارزانی شد ۶