هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، به موضوعاتی مانند عشق، رحمت الهی، سختیهای راه وصال، و بخشش ارباب دل میپرد. شاعر با اشاره به دیوان حشر و تقسیم احسان، بر اهمیت آمادگی روحی برای دریافت سعادت تأکید میکند. همچنین، هشدار میدهد که لذتهای دنیوی ممکن است در نهایت به رنج تبدیل شوند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'زهر قاتل' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۱۲۰ - باز ره بینان نشان از قرب منزل می دهد
باز ره بینان نشان از قرب منزل می دهد
ترسکارانِ طریق عشق را دل می دهند ۱
شیوهٔ لطف و کرم بنگر که در دیوان حشر
جرم می گیرند و رحمت در مقابل می دهند ۲
گر نعیم وصل خواهی مشکلی بر خود ببین
کاین سعادت با دل آسوده مشکل می دهند ۳
هرکجا تقسیم احسان می کنند ارباب دل
تحفهٔ مقبول را اول به قابل می دهند ۴
ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوش
کاندر این شربت به آخر زهر قاتل می دهند ۵
می دهند اشک خیالی را بتان رنگ عقیق
آب روی است آنچه سلطانان به سایل می دهند ۶
ترسکارانِ طریق عشق را دل می دهند ۱
شیوهٔ لطف و کرم بنگر که در دیوان حشر
جرم می گیرند و رحمت در مقابل می دهند ۲
گر نعیم وصل خواهی مشکلی بر خود ببین
کاین سعادت با دل آسوده مشکل می دهند ۳
هرکجا تقسیم احسان می کنند ارباب دل
تحفهٔ مقبول را اول به قابل می دهند ۴
ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوش
کاندر این شربت به آخر زهر قاتل می دهند ۵
می دهند اشک خیالی را بتان رنگ عقیق
آب روی است آنچه سلطانان به سایل می دهند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.