شماره ۱۲۴ - به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد

به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد
ز غم رخش چه گویم که دلم چه حال دارد ۱

قدحی که جان زارم نه به یاد او بنوشد
غم او حرام بادم دل اگر حلال دارد ۲

به چمن که نسخه بُرد از دهن و رخش ندانم
که درون غنچه خون است و گل انفعال دارد ۳

گنهی چو آید از سر بنهم بر آستانش
به امید آنکه روزی دو سه پایمال دارد ۴

چه عجب اگر برم پی به حدایق میانش
به معانی خیالی که همین خیال دارد ۵