هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از درد عشق و ناامیدی سخن میگوید. شاعر از بخت بد، دلبستگی به معشوق، و از دست دادن آرامش و صبر مینالد. همچنین، او از تأثیر نگاه معشوق بر خود و پشیمانیهایش میگوید و اشاره میکند که گمراهیهایش تحت تأثیر جذبهی معشوق بوده است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند ناامیدی و گناه نیاز به بلوغ فکری دارند.
شماره ۱۲۵ - تابِ خطت قرار ز بخت سیاه برد
تابِ خطت قرار ز بخت سیاه برد
مهر رخ تو گوی لطافت زماه برد ۱
دل هرکجا که رفت به دعویِّ عشق تو
با خویشتن نفیر و فغان را گواه برد ۲
از ما قرار و صبر و دل و دین مدار چشم
کاین جمله چشم شوخ تو در یک نگاه برد ۳
این آب روی بس که سرشک ندامتم
خواهد ز لوح چهره غبار گناه برد ۴
از گمرهی تمام خیالی گذشته بود
بازش خیال نرگس مستت ز راه برد ۵
مهر رخ تو گوی لطافت زماه برد ۱
دل هرکجا که رفت به دعویِّ عشق تو
با خویشتن نفیر و فغان را گواه برد ۲
از ما قرار و صبر و دل و دین مدار چشم
کاین جمله چشم شوخ تو در یک نگاه برد ۳
این آب روی بس که سرشک ندامتم
خواهد ز لوح چهره غبار گناه برد ۴
از گمرهی تمام خیالی گذشته بود
بازش خیال نرگس مستت ز راه برد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۶۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - تابِ رویت رونق خورشید عالمتاب برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
