شماره ۱۳۵ - تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد

تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد
از شهر بقا خیمه به صحرای عدم زد ۱

یارب چه بلایی تو ندانم که به عالم
هرجا قدم آورد قدت فتنه علَم زد ۲

چون ماه نو از دیده نهان گشت یقین شد
کز فتنهٔ ابروی تو ترسید که خم زد ۳

تا کلک قضا نقش رخ و زلف تو بندد
از غالیه بر صفحهٔ خورشید رقم زد ۴

باشد که به جایی رسد از عشق خیالی
چون از سر اخلاص در این راه قدم زد ۵