هوش مصنوعی:
این متن شعری است که درباره عشق، صبر، رنج و ناامیدی صحبت میکند. شاعر بیان میکند که بدون تحمل سختیها و رنجها، به وصال و موفقیت نمیتوان رسید. همچنین، تأکید میکند که تلاشهای بیثمر نتیجهای نخواهند داشت و آرزوهای دور از دسترس محقق نمیشوند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنج نیاز به بلوغ فکری دارند.
شماره ۱۳۶ - تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد
تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد
ورنه بی درد در این ره به دوایی نرسد ۱
نالهٔ هر که چو بلبل نه به سودای گلی ست
عاقبت زین چمنش برگ و نوایی نرسد ۲
ای دل ار سعی تو این است که من می بینم
جای آن است که کار تو به جایی نرسد ۳
پای بوس تو طمع داشت دلم، عقلم گفت
رو که این پایه به هر بی سروپایی نرسد ۴
بیش مخرام که از چشم بدان می ترسم
تا به بالای بلند تو بلایی نرسد ۵
گر وصالت به خیالی نرسد نیست عجب
هیچگه منصب شاهی به گدایی نرسد ۶
ورنه بی درد در این ره به دوایی نرسد ۱
نالهٔ هر که چو بلبل نه به سودای گلی ست
عاقبت زین چمنش برگ و نوایی نرسد ۲
ای دل ار سعی تو این است که من می بینم
جای آن است که کار تو به جایی نرسد ۳
پای بوس تو طمع داشت دلم، عقلم گفت
رو که این پایه به هر بی سروپایی نرسد ۴
بیش مخرام که از چشم بدان می ترسم
تا به بالای بلند تو بلایی نرسد ۵
گر وصالت به خیالی نرسد نیست عجب
هیچگه منصب شاهی به گدایی نرسد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۱۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۵ - تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۷ - تا خرد خیمه سوی عالم جسمانی زد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.