هوش مصنوعی:
این شعر از عشق نافرجام، رنج هجران و امید به وصال سخن میگوید. شاعر از دلبستن به معشوق و پیامدهای دردناک آن مینالد، اما در پایان به امید رحمت و وفا اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین پرداختن به موضوعاتی مانند رنج هجران و عشق نافرجام نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۳۸ - تا خطت خود را به سودای خطا خواهد کشید
تا خطت خود را به سودای خطا خواهد کشید
مرغ جان را دل سوی دام بلا خواهد کشید ۱
گفتم از دل بیش از این زلفش مبین در تاب شد
پند من نشنید آخر تا چه ها خواهد کشید ۲
شاید ار خاک رهت گردم چو می دانم که باز
ذرّه سانم مهر رویت بر هوا خواهد کشید ۳
این چنین کز دست هجران پایمال محنتم
عاقبت کار من از غم تا کجا خواهد کشید ۴
باخیال سرو بالایت خیالی عاقبت
چون گل رحمت سر از خاک وفا خواهد کشید ۵
مرغ جان را دل سوی دام بلا خواهد کشید ۱
گفتم از دل بیش از این زلفش مبین در تاب شد
پند من نشنید آخر تا چه ها خواهد کشید ۲
شاید ار خاک رهت گردم چو می دانم که باز
ذرّه سانم مهر رویت بر هوا خواهد کشید ۳
این چنین کز دست هجران پایمال محنتم
عاقبت کار من از غم تا کجا خواهد کشید ۴
باخیال سرو بالایت خیالی عاقبت
چون گل رحمت سر از خاک وفا خواهد کشید ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۲۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۷ - تا خرد خیمه سوی عالم جسمانی زد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۹ - تا دل به وصف آن دهن عرض تکلّم می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
