شماره ۱۵۷ - چو زلف بی قرارش قصد جان کرد

چو زلف بی قرارش قصد جان کرد
قرار دل رهین هندوان کرد ۱

بشد نقد دلم صرف و ندیدم
ز سودای تو سودی جز زیان کرد ۲

گر اشکم هرزه رو شد بد مگویش
که هرکس را خدا نوعی روان کرد ۳

سبک بگشا به روی غم درِ دل
که بر مهمان نشاید رو گران کرد ۴

لبت را دید گویا چشمهٔ خضر
که در عین خجالت رو نهان کرد ۵

چه کرد آتش به نی خود روشن است این
عفاالله با خیالی غم همان کرد ۶