شماره ۱۷۹ - دلم از زلف تو پا بستهٔ سودا آمد

دلم از زلف تو پا بستهٔ سودا آمد
بی دُر وصل توام اشک به دریا آمد ۱

گفته بودی که بپرهیز ز تیر نظرم
چون نرفتیم پیِ گفت تو برما آمد ۲

آب را از نظر انداخت روان مردم چشم
سوی او مژدهٔ خاک قدمت تا آمد ۳

کلک نقّاش قدر چون صور حُسن کشید
ز آن میان نقش دهان تو چه گویا آمد ۴

ای خیالی گله از شیوهٔ آن چشم مکن
این بلاها همه بر ما چو ز بالا آمد ۵