شماره ۱۹۱ - سریر فقر که با هیچ پادشا ندهند

سریر فقر که با هیچ پادشا ندهند
عجب نباشد اگر با من گدا ندهند ۱

بیا که آنچه به رندان ره نشین دادند
به محرمان درِبار کبریا ندهند ۲

چو می دهند زکات از کرم به مسکینان
مرا که از همه مسکینترم چرا ندهند ۳

نمی زنیم دم از آب روی تا در عشق
ز گریه غایت مقصودِ ما به ما ندهند ۴

گمان مبر که بپرسند از گناه کسی
نخست مژدهٔ عفو گناه تا ندهند ۵

گهی که خوان عنایت کشد خیالی عشق
مرا بگیر نصیبی اگر تو را ندهند ۶