غزل ۶۰۷ - من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی
یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی ۱

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست
تا ندانند حریفان که تو منظور منی ۲

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند
تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی ۳

تو همایی و من خسته بیچاره گدای
پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی ۴

بنده وارت به سلام آیم و خدمت بکنم
ور جوابم ندهی می‌رسدت کبر و منی ۵

مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی
تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی ۶

مست بی خویشتن از خمر ظلوم است و جهول
مستی از عشق نکو باشد و بی خویشتنی ۷

تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغ
باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی ۸

من بر از شاخ امیدت نتوانم خوردن
غالب الظن و یقینم که تو بیخم بکنی ۹

خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند
سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی ۱۰