هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از درد عشق و ناامیدی از وفاداری سخن میگوید. شاعر از بیتوجهی معشوق و رنجهای عشق شکایت دارد و بیان میکند که حتی وفا و طاعت نیز گاهی بیپاسخ میماند. همچنین، اشارهای به تحقیر خود و ناامیدی از بهبود رابطه دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد. همچنین، برخی از ابیات حاوی مضامین ناامیدی و رنج عشق هستند که درک آنها به بلوغ عاطفی نیاز دارد.
شماره ۱۹۷ - طالب دردِ عشق تو فکر دوا نمی کند
طالب دردِ عشق تو فکر دوا نمی کند
ورنه به جان بی دلان عشق چه ها نمی کند ۱
هرچه در آن رضای تو نیست اگرچه طاعت است
جان به هوس نمی خرد دل به رضا نمی کند ۲
وه که به جان دیگری غمزهٔ شوخِ توستم
می کند و رعایتِ خاطر ما نمی کند ۳
گفتم اگر وفا کنی صرف تو باد عمر من
گفت برو که با کسی عمر وفا نمی کند ۴
دوش سگ در توام گفت در عنایتی
باز کنم به روی تو، گفت، چرا نمی کند ۵
هر نفس از زبان تو خواری خود به گوش خود
می شنود خیالی و غیر دعا نمی کند ۶
ورنه به جان بی دلان عشق چه ها نمی کند ۱
هرچه در آن رضای تو نیست اگرچه طاعت است
جان به هوس نمی خرد دل به رضا نمی کند ۲
وه که به جان دیگری غمزهٔ شوخِ توستم
می کند و رعایتِ خاطر ما نمی کند ۳
گفتم اگر وفا کنی صرف تو باد عمر من
گفت برو که با کسی عمر وفا نمی کند ۴
دوش سگ در توام گفت در عنایتی
باز کنم به روی تو، گفت، چرا نمی کند ۵
هر نفس از زبان تو خواری خود به گوش خود
می شنود خیالی و غیر دعا نمی کند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۳۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۶ - صبا به تحفه نسیمی که دلگشای آرد
گوهر بعدی:شماره ۱۹۸ - طوطیِ عقلم که دعویّ تکلّم می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
