شماره ۲۱۲ - گر ای اشک دیده به خویشت بخواند

گر ای اشک دیده به خویشت بخواند
مرو کآن سیه رو تو را می دواند ۱

کسی نیست کآنجا رساند پیامم
مگر نالهٔ من به جایی رساند ۲

مرا در شب هجر او کیست بر سر
به جز دیده یاری که آبی چکاند ۳

دلا صورت حال نادانی من
به نوعی ادا کن به پیشش که داند ۴

کنون هر گناهی که آید ز اشکم
خیالی یکایک به رو می نشاند ۵