هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از حافظ، به زیباییهای معشوق و دردهای عاشق اشاره دارد. شاعر از لبهای میگون معشوق، دل صاف و زخمهای فراق میگوید و از جذبههای چشمهای فتان او سخن میراند. همچنین، به محرومیت محرم کوی معشوق و ارزش سخن عاشقانه اشاره میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۲۰ - گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
زو نرنجی که به غایت دل صافی دارد ۱
سینه از زخم فراق تو چنان شد نی را
که به هر جا که نهی دست شکافی دارد ۲
چشم فتّان تو پیوسته ز ابرو و مژه
صف کشیده ست و به عشّاق مصافی دارد ۳
محرم کوی تو محروم ز دیدار چراست
چون به گرد حرمِ کعبه طوافی دارد ۴
گر کسی پیش خیالی کند اظهار سخن
هیچ کس را سخنی نیست که لافی دارد ۵
زو نرنجی که به غایت دل صافی دارد ۱
سینه از زخم فراق تو چنان شد نی را
که به هر جا که نهی دست شکافی دارد ۲
چشم فتّان تو پیوسته ز ابرو و مژه
صف کشیده ست و به عشّاق مصافی دارد ۳
محرم کوی تو محروم ز دیدار چراست
چون به گرد حرمِ کعبه طوافی دارد ۴
گر کسی پیش خیالی کند اظهار سخن
هیچ کس را سخنی نیست که لافی دارد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - گر شبی ماه رخت پرده ز رو برگیرد
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - گر نه با من سر زلفت به جفا پیدا شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
