غزل ۶۱۰ - بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی
حاکمی گر به قهر می‌رانی ۱

کس نشاید که بر تو بگزینند
که تو صورت به کس نمی‌مانی ۲

ندهیمت به هر که در عالم
ور تو ما را به هیچ نستانی ۳

گفتم این درد عشق پنهان را
به تو گویم که هم تو درمانی ۴

بازگفتم چه حاجت است به قول
که تو خود در دلی و می‌دانی ۵

نفس را عقل تربیت می‌کرد
کز طبیعت عنان بگردانی ۶

عشق دانی چه گفت تقوا را
پنجه با ما مکن که نتوانی ۷

چه خبر دارد از حقیقت عشق
پای بند هوای نفسانی ۸

خودپرستان نظر به شخص کنند
پاک بینان به صنع ربانی ۹

شب قدری بود که دست دهد
عارفان را سماع روحانی ۱۰

رقص وقتی مسلمت باشد
کآستین بر دو عالم افشانی ۱۱

قصه عشق را نهایت نیست
صبر پیدا و درد پنهانی ۱۲

سعدیا دیگر این حدیث مگوی
تا نگویند قصه می‌خوانی ۱۳