شماره ۲۲۸ - گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهد

گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهد
بود که شاخ امل میوهٔ مراد دهد ۱

اگر ز پردهٔ گِل گُل جمال ننماید
ز لطف چهرهٔ نو رفتگان که یاد دهد ۲

مگر که چارهٔ کارم همو کند ورنه
ز جور او به که نالم مرا که داد دهد ۳

به آب باده نشان آتش ستم ز آن پیش
که خاکِ هستیِ ما را فلک به باد دهد ۴

امید قرب خیالی به سعی ممکن نیست
مگر ز عین عنایت خدا گشاد دهد ۵