شماره ۲۳۷ - مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود

مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود
غمی نبود چو مقصود یاد کردی بود ۱

دلِ چو آهنت از آه و ناله نرم نشد
چرا که اینهمه پیش تو گرم و سردی بود ۲

مرا هوای تو روزی وزید اندر سر
که حسنت از چمن عارض تو وَردی بود ۳

گهی که عشق به کویت صلا طلب خیزد
ز راه صدق به هر گرد روی مردی بود ۴

هنوز از گل رویت نداشت وجهی حُسن
که وجه عاشق درویش روی زردی بود ۵

همین بس است به حشر آب رو خیالی را
که گِرد کوی تو افتاده همچو گردی بود ۶