هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از رنجهای روزگار و عشق به معشوق زیبا سخن میگوید. او از دنیا و مردم آن رویگردان شده و تنها به لطف خداوند بسنده کرده است. اشارهای از ابروی یار برایش کافی است و از نالههای عاشقان و نغمههای مرغان در باغ دنیا یاد میکند. همچنین، به گذر عمر و اشکهای شبانه اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۶۵ - ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
جور و جفایِ دلبر زیبا عذار بس ۱
چشم از جهان و خلق جهان، سخت بسته ایم
زیرا برای ما کَرَمِ کردگار بس ۲
از هرچه خوب روی و گلندام و سروقد
ما را، اشارتی ز دو ابروی یار بس ۳
از ناله های سوخته جانان روزگار
در باغ دهر نغمهٔ مرغِ هزار بس ۴
بر جویبار عمر خیالی چو بنگری
اشک روانِ دیدهٔ شب زنده دار بس ۵
جور و جفایِ دلبر زیبا عذار بس ۱
چشم از جهان و خلق جهان، سخت بسته ایم
زیرا برای ما کَرَمِ کردگار بس ۲
از هرچه خوب روی و گلندام و سروقد
ما را، اشارتی ز دو ابروی یار بس ۳
از ناله های سوخته جانان روزگار
در باغ دهر نغمهٔ مرغِ هزار بس ۴
بر جویبار عمر خیالی چو بنگری
اشک روانِ دیدهٔ شب زنده دار بس ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۴ - عمری دویده ایم به دنبالِ اهل راز
گوهر بعدی:شماره ۲۶۶ - آب شد پیش لبت قند چو تر کردیمش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.