شماره ۲۶۷ - آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش

آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش
پر خون قدحی بود همان دم بشکستش ۱

حیف است که از رهگذر کوی تو گردی
برخیزد و جز دیده بود جای نشستش ۲

هردم منشین با دگری ورنه به زودی
بی قدر شود کل چو بری دست به دستش ۳

بر طرف رخت سلسلهٔ زلف معنبر
دزدی ست لقب هندوی خورشید پرستش ۴

هرچند ز هستیّ خیالی اثری نیست
در سر هوس روی تو شک نیست که هستش ۵