شماره ۲۷۱ - تا در دلت غمی بوَد از دلپذیر خویش

تا در دلت غمی بوَد از دلپذیر خویش
پوشیده دار از همه ما فی الضمیر خویش ۱

دل را نگاه دارکه در فنّ دلبری
شوخی ست چشم او که ندارد نظیر خویش ۲

باشد که زلف او به کف آریم تا به حشر
سرمایه یی بریم پیِ دستگیر خویش ۳

روزی رسی به دولت پیری تو ای جوان
کز راه سرکشی نستیزی به پیر خویش ۴

دست طلب بدار خیالی ز بیش و کم
اکنون که ساختی به قلیل و کثیر خویش ۵