شماره ۲۷۳ - چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتش

چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتش
خرمن پندار ما را سوخت برق غیرتش ۱

پایهٔ اقبال بالا از علوّ همّت است
هرکه را این پایه باشد آفرین بر همتش ۲

صحبت او را بها عمر است گفتیم ای دریغ
عمر بگذشت و ندانستیم قدر صحبتش ۳

گر دلم رسوای کوی یار شد مکن
چون کند این بود از خوان ارادت قسمتش ۴

ای خیالی کنج تنهایی گزین تا بعد ازاین
غم خوریم و هم به هم گوییم شکر نعمتش ۵