هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر دوری از خودخواهی و نزدیکی به دوست (معشوق یا خدا) است. شاعر از غمها و بلایای زندگی شکایت میکند اما تأکید میکند که نباید از فریادرس خود دور شد. همچنین، او هشدار میدهد که نفس خود را ضایع نکنیم و از وسوسهها و خیالات بیهوده دوری کنیم.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیدهی ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۸۰ - ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویش
ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویش
وقتی ست که دارد سگ آن کوی کس خویش ۱
تا کی برِ آن روی بلافی گل رعنا؟
بگذار دو رویی و نگر پیش و پس خویش ۲
غم نیست که نزدیک بلاییم ولیکن
فریاد که دوریم ز فریاد رس خویش ۳
افسرده حریف سخن سوختگان نیست
زنهار تو ضایع مکن ای نی نفس خویش ۴
باز آن دهن تنگ چه پوشی ز خیالی
پنهان چه کنی تنگ شکر از مگس خویش ۵
وقتی ست که دارد سگ آن کوی کس خویش ۱
تا کی برِ آن روی بلافی گل رعنا؟
بگذار دو رویی و نگر پیش و پس خویش ۲
غم نیست که نزدیک بلاییم ولیکن
فریاد که دوریم ز فریاد رس خویش ۳
افسرده حریف سخن سوختگان نیست
زنهار تو ضایع مکن ای نی نفس خویش ۴
باز آن دهن تنگ چه پوشی ز خیالی
پنهان چه کنی تنگ شکر از مگس خویش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۹ - گر ترحّم نکند طرّهٔ بی آرامش
گوهر بعدی:شماره ۲۸۱ - ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.