شماره ۲۸۲ - یار اگر بد کند ای دل نتوان گفت بدش

یار اگر بد کند ای دل نتوان گفت بدش
که به آن روی نکو هرچه کند می رسدش ۱

تا به اول نکنی فکر روانی ای سرو
دعویِ خوبی تو راست نیاید به قدش ۲

هرکه با تو به ازل لاف ز درویشی زد
نبود میل به سلطانی ملک ابدش ۳

می رود در پیِ زلف تو دل شیفته ام
تا سرِ رشتهٔ تقدیر کجا می کشدش ۴

باد هر لحظه به عمدا نکشیدی زلفت
گر سر زلف تو گستاخ نکردی به خودش ۵

ابروی شوخ تو در بردن دل نیست
گرچه پیوسته خیالیّ تو دل می دهدش ۶