شماره ۳۰۸ - من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم

من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم
خون دل می خورم و در خور صد چندینم ۱

دورم از دولت دیدار تو و نزدیک است
که ببینم رخ مقصود و چنین می بینم ۲

زآن چو نافه خوشم از همدمی خون جگر
که نسیمی ست ز زلفت نفس مشگینم ۳

پیش از آن دم که گریبان درم از غصّه چو گل
دامن آن به که ز خود غنچه صفت برچینم ۴

گرم پرسیِّ توام سوخت چه باشد ای دوست
که زمانی ببری دردسر از بالینم ۵

گر نباشد سبب اشعار خیالی که برد
پیش آن خسرو خوبان سخن شیرینم ۶