شماره ۳۲۴ - تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او

تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او
گل گل است از چوب تر خوردن همه اعضای او ۱

گوییا از شیوهٔ قدّش نشانی داد سرو
کز هوس مرغان همی میرند بر بالای او ۲

دید نرگس عارضش را و گلِ فردوس گفت
خوب دیده ست آفرین بر دیدهٔ بینای او ۳

چون کند دل خود فروشی با سر زلفش چو نیست
نقد جان را قیمتی در حلقهٔ سودای او ۴

ای خیالی کی بود کز لوح دل گردد تمام
نقش جان محو و خیال یار گیرد جای او ۵