هوش مصنوعی:
این شعر به توصیف زیباییهای معشوق با استفاده از استعارهها و کنایههای ادبی مانند "آب خضر"، "گلزار رخسار" و "طاق ابروان" میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت و معماری برای بیان عشق و شیفتگی خود استفاده میکند و در پایان به بازیگوشی معشوق در پذیرش سخنان عاشقانه اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه پیچیده و استفاده از صنایع ادبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به دانش ادبی پایه دارد.
شماره ۳۳۵ - کنایت ها به آب خضر گفته
کنایت ها به آب خضر گفته
دهانش پیش لب امّا نهفته ۱
مگر گلزار رخسار تو رنگی ست
کزین سان سرخی رویت شکفته ۲
چه محرابی ست طاق ابروانت
که در هر گوشه اش مستی ست خفته ۳
صبا را آستان روبی مفرمای
به مژگان باید آن درگاه رُفته ۴
خیالی در سخن دُر سفت و آن شوخ
نمی گیرد به گوش دُرهای سفته ۵
دهانش پیش لب امّا نهفته ۱
مگر گلزار رخسار تو رنگی ست
کزین سان سرخی رویت شکفته ۲
چه محرابی ست طاق ابروانت
که در هر گوشه اش مستی ست خفته ۳
صبا را آستان روبی مفرمای
به مژگان باید آن درگاه رُفته ۴
خیالی در سخن دُر سفت و آن شوخ
نمی گیرد به گوش دُرهای سفته ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۳۴ - ای تیرِ غمت را دل عشّاق نشانه
گوهر بعدی:شماره ۳۳۶ - گهی دل می خورد خونم گه از راه جفا دیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
