غزل ۶۲۵ - شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی ۱

به شرط آن که منت بنده وار در خدمت
بایستم تو خداوندوار بنشینی ۲

میان ما و شما عهد در ازل رفته‌ست
هزار سال برآید همان نخستینی ۳

چو صبرم از تو میسر نمی‌شود چه کنم
به خشم رفتم و باز آمدم به مسکینی ۴

به حکم آن که مرا هیچ دوست چون تو به دست
نیاید و تو به از من هزار بگزینی ۵

به رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باش
چو باغبان نگذارد که سیب و گل چینی ۶

تفاوتی نکند گر ترش کنی ابرو
هزار تلخ بگویی هنوز شیرینی ۷

لگام بر سر شیران کند صلابت عشق
چنان کشد که شتر را مهار دربینی ۸

ز نیکبختی سعدیست پای بند غمت
زهی کبوتر مقبل که صید شاهینی ۹

مرا شکیب نمی‌باشد ای مسلمانان
ز روی خوب لکم دینکم ولی دینی ۱۰