شماره ۳۵ - ای رفته و نشناخته قدر دل ما را

ای رفته و نشناخته قدر دل ما را
باز آی که مردیم زهجر تو خدا را ۱

هر روزه جفا کردی و گفتی که وفا بود
طفلی زوفا فرق نکردی تو جفا را ۲

گردد به جفای تو گرفتار ادیبت
کاداب وفا هیچ نیاموخت شما را ۳

دل خانه حق است خرابش چه پسندی
غم نیست که نشناخته ی خانه خدا را ۴

بختم نشود یار که روی تو ببینم
در منزل خورشید کجا بار سها را ۵

درد از تو و درمان ز تو بهر چه طبیبا
در دم بفرستی و کنی منع دوا را ۶

آشفته نگفتم که مکن رخنه به مویش
کاشفته کنی همچو خود آن زلف دو تا را ۷

در مذهب ما خاک نجف آب حیات است
گو خضر طلبکار بود آب بقا را ۸

بر عرض تفاخر کند ار خاک تو شاید
زیرا که در او خانه بود شیر خدا را ۹