شماره ۴۴ - گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را

گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را
بر تنک شکر نیک گزیند دهنش را ۱

آن لب که در او هیچ مجال سخنی نیست
کس را چه دهن تا که بگوید سخنش را ۲

ترسم که کند رنجه تنش را ورق گل
از نکهت گل گر بکند پیرهنش را ۳

از سلطنت مصر کند میل تک چاه
یوسف نگرد باز چو چاه ذقنش را ۴

آئی چه مسیح ار بسر خاک شهیدان
از شوق تو مرده بدراند کفنش را ۵

شیرین که دریدی شکم از خنجر خسرو
میخواست ملاقات کند کوهکنش را ۶

از نی شکر آرد به هوای لب نوشت
آشفته به بین خامه شکر شکنش را ۷

نخلش ندهد بار به جز میوه مدحت
کز مهر تو داد آب همه بیخ و بنش را ۸