شماره ۱۱۵ - هر رهروی که خار مغیلان بپای اوست

هر رهروی که خار مغیلان به پای اوست
دیدار کعبه مرهم زخم و دوای اوست ۱

نفی مکان بدیهی عقل است و ای عجب
آنرا که جای نیست دل خسته جای اوست ۲

نازم به پیر میکده کاین تیره خاکدان
افشانده مشت گرد زطرف ردای اوست ۳

رویش ندیده دیده و زاین بحیرتم
کز هر گذر که میگذرم ماجرای اوست ۴

نائی اگر چه دم بدم نی دمد ولی
گر نغمه ی زنی شنوی از نوای اوست ۵

آزاد بنده ی که کند بندگی عشق
در راحت آن دلی که قرین بلای اوست ۶

خضر ار بآب زنده دل ما ببوی او
آری بقای عاشق اندر بقای اوست ۷

گر از سپهر عشق کند کوکبی طلوع
خورشید ذره وار برقص از هوای اوست ۸

سالک بدیر و کعبه مساوی زند قدم
زنار ما و سبحه شیخ از برای اوست ۹

ارکان کشتی ار بکف ناخدا بود
سالک سلوک کشتی او با خدای اوست ۱۰

زان غایب از نظر دل آشفته دردمند
غافل از آن که یار مقیم سرای اوست ۱۱