شماره ۱۱۸ - مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست

مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست
که برشکفت به باغ دلم گل رخ دوست ۱

بناف آهوی چین اندر است نافه مشک
تو را لطیمه عنبر ملازم آهوست ۲

کناره میکند از چشم تر سهی سروم
که گفت سرور و انرا مقام بر لب جوست ۳

چگونه جان برم از چشم تو که از دو طرف
کمند طره زلف و کشاکش ابروست ۴

سواد زلف کجت قبله گاه مشک تتار
به پیش هندوی خال تو غالیه هندوست ۵

شکنج زلف تو مش و رخ تو گل خواندم
نه گل برنگ رخ تو نه مشک را آن بوست ۶

فریب سینه سیمین او مخور ایدل
که زیر سیم سفیدش نهفته آهن و روست ۷

حذر زنرگس جادو فریب جماشش
که سحر و حیله و نیرنگ و فتنه از جادوست ۸

نه هر دلی که پریشان ببینی آشفته
مرا سزاست که آشفته ام زطره دوست ۹