شماره ۱۲۶ - دل و دین خلق برده خط و خال دلفریبت

دل و دین خلق برده خط و خال دلفریبت
به که آوریم یرغو ز جفای بی حسیبت ۱

به زمان واپسینم همه حیرتم از این است
که مباد بعد از این غیر به جان خرد عتیبت ۲

چه مقام داری ای عشق فراز تو ندانم
به قیاس وهم عرش است به پایه نشیبت ۳

گل بوستان که تازه است چه حاجتش به غازه
تو نه آن بتی که زیبا بکند کسی بزیبت ۴

ز کتاب هفت ملت چه غم ار خبر ندارم
همه این بسم که اسمم شده ثبت در کتیبت ۵

چه غم ار به پاس خاموش شد آتش مغانی
که به پارسی زد آتش رخ پارسا فریبت ۶

تو اگر برون نیایی که ز پرده رخ نمایی
نبود حجاب باقی که ببینم از حجیبت ۷

بگذار سیب بستان و به بهشت زاهد
که به است آن زنخدان ز هزار گونه سیبت ۸

چه شکیب باشد آن‌را که ز عشق ناشکیب است
تو نه عاشقی که بی‌دوست بجا بود شکیبت ۹

چه جلال داری ای عشق مگر که حیدرستی
که مکان و لامکان شد متزلزل از نهیبت ۱۰

منت از دو حلقه چشم رکابدار و در خشم
تو عنان کشان روان و همه خلق در رکیبت ۱۱

بنمای عود زلفت به صلیب بت پرستانت
که چو آشفته بت پرستی بکنند با صلیبت ۱۲