شماره ۱۵۲ - مگر لیلی میان کاروان است

مگر لیلی میان کاروان است
که مجنون در قفای ساربان است ۱

نه تنها من در این وادی اسیرم
که بس کشته در این ریگ روان است ۲

سلیمانی تو و باد است ناقه
تو خورشیدی و محمل آسمان است ۳

چگویم آن عماری چیست و آن مه
بود جسمی که جانش در میان است ۴

منجم گو بیا و ین طرفه بنگر
که بر مه عنبر تر سایه بان است ۵

بنا میزد زماه پرنیان پوش
که عارض از حریر و پرنیان است ۶

حجاب چهره کردی زلف مشکین
و یا روزیست کاندر شب نهان است ۷

بنه کوه و منه بار غم هجر
که این بارم بجان و دل گران است ۸

کشم جور و ندارم رشگ بر غیر
بحمدالله بتم نامهربان است ۹

نخواهم پا کشیدن از در تو
سری کاندر وفا کردم همان است ۱۰

زمانی را که عشقم کرد تمکین
بگفتم عقل را آخر زمان است ۱۱

محبت کشتم و بر دشمنی داد
وفا کردم جفا پاداش آن است ۱۲

اگر پیرم من آشفته غمی نیست
که بر سرسریم از آن جوان است ۱۳